Prolog

"Zu­pełnie inaczej jest, jeżeli masz ko­goś, kto cię kocha. To ci da­je setkę po­wodów, aby żyć. Ja ich nie mam."

  

Londyn , 19 czerwca 2012, godzina 08:27

Cały noc nie spałam. Próbowałam. Jednak moje próby poszły na marne , byłam zbyt podekscytowana faktem że dokładnie za 23 minuty mam ucieć z domu. Teraz pozostaje mi tylko czekać na Vicky. Moi rodzice  poszli do pracy , więc wszystko powinno pójść zgodnie z planem. Wciąż nie mogę zrozumieć ich toku myślenia. Jesteśmy cholernie bogaci , mamy dom z basenem , 3 auta , poszanowanie wśród reszty mieszkańców miasta , 14  milionów na koncie w banku. Po co oni w ogóle chodzą do tej pracy!? W tym momencie nawet ja zastanawiam się po jaką cholerę uciekam z domu? No właśnie...

Tysiące ludzi oddałoby wszystko aby móc być na moim miejscu , a ja chciałabym być na miejscu innych. Nie cierpię takiego życia. Ale wracając do tematu ucieczki , być może to mój ostatni wpis , nie wiem. Razem z Vic uciekamy do Afganistanu. Co prawda nie bedzie to 100% ucieczka bo jedziemy tam pomagać rannym i chorym. Zawsze uwielbiałyśmy to robić.

Zamknęłam pamiętnik , odłożyłam go pod poduszkę , spoglądnęłam na mój telefon , na wyświetlaczu pojawił się napis "nowa wiadomość" ' od razu ją odczytałam.

"Jestem przed twoim domem , schodź już.  Vicky xx."

Po moim poliku spłynęła pojedyncza łza , rozejrzałam się ostatni raz po moim już byłym pokoju. Otarłam łzę , która zdawała się ciągnąć bez końca , po czym podniosłam swoją torbę i wyszłam z domu prosto do samochodu mojej przyjaciółki.

___________________________________________________________________________________

 Nie  jestem mistrzem w pisaniu prologów ale obiecuję następne rozdziały będą ciekawsze i dłuższe ;)